وب سایت شخصی سیروس اویسی
در جوامع گستردۀ امروزی، زبانها علاوهبر اينكه در مناطق جغرافيايی گوناگون گويشهای متفاوتی دارند، درميان گروههای اجتماعی و دستههای مختلف مردم و نيز در گفتار و نوشتار متفاوتاند. چنين جوامعی، برای ايجاد ارتباط كلامی ميان افراد، ناچار از داشتن يک گونۀ زبانی فراگيرند، و آن زبانی است كه در كتابهای درسی و روزنامهها و نوشتهها و سخنرانیها و دانشگاهها و مدارس و در اخبار راديو و تلويزيون بهكار میرود. زبانشناسان اين گونۀ زبان را زبان معيار ناميدهاند. به عبارت ديگر، زبان معيار زبان نوشتاری مشترک و مطلوب عامۀ تحصيلكردگان جامعه است. با اين توضيح، واژهای كه به يكی از گروههای زير تعلّق داشتهباشد از جمله واژگان زبان معيار نيست:
ادامه مطلب
واژههای عاميانه: مقصود واژههايی است كه عمدتاً در ميان عوام رايج است و برای آنها تعريف دقيقی عرضه نشده و تحصيلكردگان و اهل علم و ادب از بهكار بردن آنها در نوشتهها و سخنرانیهای خود پرهيز میكنند. واژههای «ماسماسک»، «مشنگ»، «دفتردستک» و «قاطیپاطی» ازاينقبيل است.
واژههای فارسی مهجور: منظور اصلی ما از بهكار گرفتن واژه انتقال مفهوم است؛ بنابراين، استفاده از واژههای فارسی متداول به استفاده از واژههای فارسی مهجور، كه فهم مطلب را برای اكثر فارسیزبانان مشكل میكند، ترجيح دارد. همين حكم دربارۀ بسياری از واژههای عربی متداول نيز صادق است. بسياری از كلمات عربی چنان با واژههای فارسی درآميختهاند كه گاه تميز آنها از واژههای فارسی، جز برای اهل فن، آسان نيست. حذف اين نوع واژهها و جانشين كردن واژههای فارسی نامتداول، اگر بهضرورت مشكلات علمی واژهگزينی، مثلاً اشتقاقپذير نبودن واژۀ عربی نباشد، حاصلی جز ايجاد زحمت در فهم مطلب ندارد. واژههايی مانند «چنگار» (بهجای «سرطان»)، «خدو» (بهجای «بزاق»)، «آخشيج» (بهجای «تناقض»)، «آهنجيده» (به جای «انتزاعی») و «اَمردادی» (بهجای «بیمرگی») ازاينقبيلاند.
نوشته شده در دوشنبه 30 اردیبهشت1387
توسط سیروس اویسی| |
